Το online περιοδικό για την Κεφαλονιά
18/04/2014

Μεγάλη Εβδομάδα και ο πόνος βουβός…

Μόλις πριν λίγες μέρες που η Άνοιξη μπήκε ηλιόλουστη και χαρούμενη, θαυμάζαμε τα αθώα πλάσματα της φύσης που ειρηνικά και ξέγνοιαστα ζωντάνευαν και ομόρφαιναν το τοπίο με τα βελάσματά τους, τα κουδούνια τους, με την παρουσία τους…

 

Κι όμως δεν μπορούσαμε να βρούμε γαλήνη και να χαρούμε αυτές τις εικόνες…

Το Πάσχα πλησίαζε και μαζί του ο βουβός πόνος επίσης…

Ειδικά για τα μικρά, τα νεογέννητα, τα τρυφερούδια..

Γιατί άραγε προσθέτουμε επιπλέον πόνο στην θυσία του Ιησού Χριστού, με την θυσία μιας ακόμα αθώας ύπαρξης, και μάλιστα εστιάζοντας ειδικά στο τραπέζι μας;..

Πεινάμε άραγε τόσο; Θα χορτάσουμε καλύτερα ή περισσότερο;

Πόσο τελικά κοστίζει μια αθώα ύπαρξη, που οδηγείται στον θάνατο τόσο αθόρυβα και αδιαμαρτύρητα, για ένα απλό τσούγκρισμα των ποτηριών του κρασιού μας;

Κι όμως δεν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να προκαλέσουμε πόνο, ούτε να καταστρέψουμε, αλλά για να προσφέρουμε τον καλύτερο εαυτό μας δημιουργικά, ευεργετικά…

Κι ενώ σαν λαός, σαν φυλή, είμαστε ειρηνικοί και συμπονετικοί, αναρωτιέται εύλογα κανείς γιατί διατηρούμε αυτό το βάρβαρο έθιμο, το οποίο σοκάρει και ξενίζει τον επισκέπτη, αλλά ακόμη και εμάς τους ίδιους, όταν απομακρυνθούμε κάποιο διάστημα από τον τόπο μας..

Όμως όπως όλα τα έθιμα, έχει κι αυτό τις ρίζες του..

Το Πάσχα ήταν έθιμο στην αρχαία Αίγυπτο που γιόρταζαν την εποχή της άνοιξης, την εαρινή ισημερία, το οποίο οι Εβραίοι οικειοποιήθηκαν και διαμόρφωσαν ανάλογα.

Σύμφωνα λοιπόν με τις εβραϊκές Γραφές, το Πάσχα (Pesah = διέλευση/διάβαση), συμβόλιζε την ανάμνηση της εξόδου τους από την δουλεία της Αιγύπτου, υπό την ηγεσία του Μωυσή. Το βράδυ της εξόδου κάθε οικογένεια πρόσφερε θυσία στο Θεό ένα αρνί για τη σωτηρία τους. Αυτό έπρεπε να το φάνε, χωρίς να σπάσουν τα κόκαλά του, μαζί με άζυμο ψωμί και πικρά χόρτα. Μετά έπρεπε να βάψουν την πόρτα τους με το αίμα του, σύμφωνα με την εντολή του Θεού, για να ξεχωρίζουν από τα σπίτια των Αιγυπτίων, έτσι ώστε ο Άγγελος του Κυρίου να μη χτυπήσει με θάνατο τα δικά τους πρωτότοκα παιδιά.

Το υπό θυσία ζώο, αμνός ή ερίφιο, έπρεπε να είναι αρσενικό, μονοετές και αρτιμελές και θα θυσιαζόταν με τον όρο να φαγωθεί όλο το ίδιο βράδυ, γιατί απαγορευόταν να περισσέψει για την επόμενη ημέρα.

Το ελληνικό έθιμο λοιπόν προέρχεται από το εβραϊκό τελετουργικό που προαναφέρθηκε, αλλά με τον συμβολισμό της θυσίας του «αμνού» του Θεού (δηλ. του Χριστού).

Γιατί αυτή η ταύτιση και γιατί αυτή η οδυνηρή αναπαράσταση;

Μήπως είναι λίγος ο Πόνος του Θείου Δράματος την Μεγάλη Εβδομάδα, ή θα φέρει καλύτερο αποτέλεσμα πχ πιο ηθικούς ανθρώπους;

Μια άλλη άποψη σχετικά με την προέλευση της γιορτής του Πάσχα, είναι ότι αρχικά υπαγόταν σε ποιμενική γιορτή, που λάμβανε χώρα κατά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Κατά αυτήν, οι ποιμένες θυσίαζαν ένα αρνί, ώστε ο θεός των ποιμνίων (της γονιμότητας), να προστατεύει το κοπάδι.

Όσον αφορά την μέθοδο ψησίματος του εν λόγω αρνιού, θα πρέπει να ανατρέξουμε σε εποχές βάρβαρες και σκοτεινές. Έτσι μαθαίνουμε ότι ο ανασκολοπισμός ή το βασανιστήριο του διοβελισμού, είναι το σούβλισμα του θύματος σε ξύλινο πάσσαλο.

Η ιστορία πρωτοαναφέρει αυτή την αποτρόπαια μέθοδο εκτέλεσης στην Περσία, όπου ο βασιλιάς Δαρείος ο Α’ παλούκωσε 3.000 Βαβυλώνιους όταν κατέκτησε την Βαβυλώνα. Η μέθοδος αυτή παραμερίστηκε κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής κυριαρχίας και αντικαταστάθηκε με την σταύρωση, επανήλθε όμως κατά τον Μεσαίωνα στη Ευρώπη, από τον Βλαντ Γ΄ Τσέπες (ή Δράκουλα), ηγεμόνα της Βλαχίας, αλλά και από τον Ιβάν Δ’ της Ρωσίας (ή Τρομερό).

Ο ανασκολοπισμός χρησιμοποιήθηκε επίσης και από την Οθωμανική αυτοκρατορία σαν μέθοδος εκτέλεσης, αλλά και εκφοβισμού του πληθυσμού, κυρίως εναντίον Σέρβων, Βουλγάρων και Ελλήνων και γινόταν σε συγκεκριμένα σημεία εισόδου των πόλεων. Το βιβλίο «Ήθη και έθιμα των Τούρκων», του Γάλλου Guer (1774), περιγράφει τον διοβελισμό (το σούβλισμα), στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ η αργή αυτή μέθοδος εκτέλεσης συνεχίστηκε ακόμα και τον 17ο αιώνα, στη Σουηδία.

Ποια από τα ανωτέρω συνεχίζουμε και πρεσβεύουμε, ως Φυλή, ως Θρησκεία, ως Άνθρωποι;….

Μεγάλη Εβδομάδα και η σιωπή των αμνών αισθητά συνεχίζεται …

Κάποια ίσως χαιρετούν αυτά που έφυγαν, ενώ καρτερικά περιμένουν την σειρά τους….

Ας μην διατηρούμε εσκεμμένα την αυταπάτη!

ΝΑΙ!! Νιώθουν, αισθάνονται, φοβούνται, πονούν!

Περισσότερο από όσο φανταζόμαστε και ΔΕΝ θέλουμε να πιστέψουμε!!

Κι όμως είναι πολλά τα νέα παιδιά αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο που εκφράζουν τον αποτροπιασμό, την θλίψη, την απόγνωσή τους. Αρνούνται κι αντιστέκονται στην ιδέα αυτής της καταχρηστικά παραδοσιακής τροφικής πολυτέλειας.…

Έτσι πρόσφατα, κάποιοι από εμάς ίσως γίναμε μάρτυρες ανταλλαγής απεγνωσμένων μηνυμάτων ομάδας παιδιών, με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων για την εξαγορά της ζωής τριών μικρών αρνιών, από κάποιο γειτονικό χωράφι!….

Ναι, υπάρχει τελικά στην νέα γενιά ελπίδα, για κάτι καλύτερο!…

Ίσως θα πρέπει να πιστέψουμε αληθινά στην Ανάσταση, που ακολουθεί την Υπόσχεσή Του, και έρχεται Πάντα!

Ειρηνική όμως κι Αναίμακτη για Όλα τα πλάσματά Του!!

Καλό κι Ευλογημένο Πάσχα για Όλους!! 

Έκθεση εικόνων

Youtube Feed

Copyright © 2002 - 2018 kefalonitis.com
Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του kefalonitis.com διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.
Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη.

Dual Design Agency