12/02/2014

Δεν πάμε πουθενά: Επίκαιρο όσο ποτέ...

Ανδρέας Δεμπόνος

Γράφτηκε από τον

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Με τις σεισμικές δονήσεις των τελευταίων ημερών πέρασε σχεδόν απαρατήρητο και χωρίς να ακουστεί καθόλου το θέμα του Τ.Ε.Ι. 1 χρόνος συμπληρώθηκε από τη στιγμή που ανακοινώθηκε από τον υπουργό παιδείας το σχέδιο «Αθηνά». Εκείνες οι ιστορικές πορείες και διαδηλώσεις. Οι μάχες των φοιτητών για να διατηρήσουν την βιωσιμότητα και την ύπαρξη των σχολών τους. Αλλά και το πρώτο μεγάλο πλήγμα στο νησί μας που εκτός από τον οικονομικό μαρασμό που όλοι αναφέρουν, οδηγείται και σε κοινωνικό μαρασμό, αφαιρώντας του «νιάτα και νέους ανθρώπους».

 

γράφει ο Ανδρέας Δεμπόνος

Όλα αυτά δυστυχώς «πέρασαν στο ντούκου». Τώρα, όπως και τότε... Τώρα συμπαρασυρόμενα στην λαίλαπα μιας φυσικής καταστροφής, που όμως ευτυχώς δεν είχε ανθρώπινα θύματα, παρά μόνο υλικές ζημιές. Και τότε, μέσα στην αδιαφορία και στην επικρατούσα συζήτηση για μια οικονομική κρίση, που αν δεν δεις τα χειρότερα δεν εκτιμάς αυτό που έχεις.

Μετά από όσα ζήσαμε τελευταία, ελπίζω ότι φρεσκάραμε τη μνήμη μας με εμπειρίες που έχουμε ξαναζήσει. Ξαναθυμηθήκαμε γιατί πρέπει να χτίσουμε σπίτια και λοιπές κατασκευές υπεύθυνα και με βάση μελέτη. Νιώσαμε τι σημαίνει να ερημώνει ένας τόπος και το βλέπουμε αν επιχειρήσουμε μια βόλτα στο Λιθόστρωτο, στο Ληξούρι, οπουδήποτε. Εκεί που η προσωρινή ερημιά θα γίνει μόνιμη αν δεν ξαναγωνιστούμε να την ανατρέψουμε.

Μόνο που αυτό πλέον πρέπει να γίνει άμεσα...

Από τις επισκέψεις των ημερών ήταν και ο υπουργός παιδείας κος Αρβανιτόπουλος. Δεν ακούσαμε και δεν μάθαμε τι ειπώθηκε για το Τ.Ε.Ι. Μόνο, ακούστηκε η φήμη ότι θα ανακοινώσει μέσα στην εβδομάδα ότι το τμήμα δημοσίων σχέσεων θα μετονομαστεί αντίστοιχα με αυτό της Καστοριάς σε Επικοινωνίας και Ψηφιακών μέσων. Και ότι θα δεχθεί φοιτητές για τη νέα χρονιά. Όμως, αυτό μέχρι στιγμής παραμένει φήμη. Όπως και η σιγή για όλα τα άλλα τμήματα του νησιού μας. Για το πολύπαθο Ληξούρι με το αβέβαιο μουσικών οργάνων, αλλά και το ήδη ξενιτεμένο διοίκησης επιχειρήσεων που βρίσκεται στη Λευκάδα. Ενώ το βιολογικής γεωργίας πλέον ήδη βρίσκεται ως τεχνολογίας τροφίμων, έχοντας χάσει την ιδιαιτερότητά του ως Βιολογικής Γεωργίας.

Περιμένοντας νεότερα, ως μέλος μιας κοινωνίας που αιμορραγεί από αβεβαιότητα και από αδιαφορία, περιμένουμε με βάση το ανθρώπινο δυναμικό και τις δραστηριότητές του να επιστρέψουμε στην ζωή... Και οι φοιτητές είναι το πλέον ενεργό κομμάτι αυτού του κοινωνικού συνόλου!

Διαβάστηκε 3504 φορές