Με το ένα δύο τρία, παραπότζι-πότζι-πο
Θα σας πω μιαν ιστορία, παραπότζι-πότζι-πο
Με το ένα δύο τρία θα σας πω μιαν ιστορία
Ντάιλα με μπλιοντίνα ντάιλα με μπλιοντά.
Στον Αθέρα και στα Ζόλα, παραπότζι-πότζι-πο
Όποιος πάει βρίσκει απ’όλα, παραπότζι-πότζι-πο
Στον Αθέρα και στα Ζόλα όποιος πάει βρίσκει απ’όλα
Ντάιλα με μπλιοντίνα ντάιλα με μπλιοντά...

Για τους σεισμούς του 1953 (Κάποτ' εδώ)

Σαν τους στίχους μου διαβάζουν,
Πως κ` εκείνος δε γελάει;
Πως τα μούτρα του χαλάει;
Κ` οι ρυθμοί τονέ ταράζουν;
Μην τυχαίνει εδώ ίσα, ίσα,
Ό,τι γίνεται στη λύσσα,

Όταν τα Νιάτα τ` ανθηρά, που ολόχαρα γελούνε
Ρίχνουν σ` εμε τα μάτια τους και στίχους μου γυρεύουν,
Οι πεθαμένοι πόθοι μου βρυκόλακες ξυπνούνε,
Και τα` ασημένια μου μαλλιά τους στίχους μου ζηλεύουν.
Κατάρα να χουν οι καιροί- ήθελε πω, κ` οι στίχοι,

Από πολλή αγάπη της η Αντάντ
Κοντεύει την Ελλάδα να την πνίξη!
Παλιά ιστορία της Φραγκιάς, που πάντα
Ωσάν λαδιά αναδίνει, να της δείξη
(σαν της χρωστάει Σταυρό και Φώτα ως δώρα)
πως μένει πάντα η ίδια Σταυροφόρα!
Καλά που οι Ευρωπαίοι δεν μας πιστεύουνε
Τους ιδικούς μας αντιθαυμασμούς,