Ο Άγιος Σπυρίδωνας
Το καμπαναριό
Ο έμπορος ο μάστορας
Με δίχως το χωριό
Άγιε που μετέβαλες
Το φίδι σε χρυσάφι
Τον έμπορα πως άφησες
Μες τα δικά σου εδάφη

Το πρόσωπό του εκείνο το γιομένο
Που της καρδιάς του δείχνει τη σκουριά
Το γέλιο το κρυφό, το λυσιασμένο,
Που η δυστυχία των άλλων του γεννά,
Το φθονερό του μάτι το σβησμένο,
Που δείχνει βουλιμία για συμφορά,
Μας εξηγούν γιατ` είναι διψασμένο
Το αχείλι του και πόλεμο ζητά,

Ανίδεος μου φαίνεται που βγαίνω
απ` το κλεισμένο πληκτικό Αργοστόλι
που ολ` η ωμορφάδα του είναι οι μώλοι
Κι` από χαρά χορταίνω,
που καταδικασμένο
το βλέμμα μου είναι πάντοτε μπροστά του
τα` αραχνιασμένο το Δράπανο να βλέπη
τη χώρα του θανάτου,

Το ποίημα αυτό απευθύνεται στον αδελφό μου,
ο οποίος πολέμησε τον θάνατο ως παλικάρι.
Παρ' όλα αυτά δε βγήκε νικητής σ' αυτή την άνιση μάχη,
βγήκε όμως νικητής στις καρδιές όλων μας...
Μιχάλη μου, αναπαύσου εν ειρήνη αδελφέ μου
και να θυμάσαι πως η αγάπη μου για σένα θα παραμείνει αναλλοίωτη στους αιώνες...

Εικοστή πρώτη Μάη. Ημέρα γιορτής και περισυλλογής. Και εκεί που συλλογιέσαι, να ένα πελώριο ερώτημα 1849 μέτρων. Γιατί πουθενά στην Κεφαλονιά δεν υπάρχει ένα άγαλμα, ένα αγαλματάκι ή έστω μια τιμητική πλακέτα για τα θύματα της θηριωδίας των Άγγλων που εξεγέρθηκαν τον Δεκαπενταύγουστο του 1849 στη Σκάλα ενάντια στους Βρετανούς αποικιοκράτες; Γιατί ο ηγέτης αυτού του επαναστατημένου λαού, ο παπά...